pierdoła

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

pierdoła (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[pʲjɛrˈdɔwa], AS[pʹi ̯erdou̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk. i → j   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub żeński

(1.1) wulg.  człowiek mówiący bzdury, niedorzeczności[1][2][3]
(1.2) pogard.  człowiek niedołężny, niezdarny, ślamazarny, zwykle stary[4]
(1.3) przest.  posp.  ktoś, kto często pierdzi[3]
(1.4) przest.  wulg.  lichy robotnik[3]

rzeczownik, rodzaj żeński

(2.1) wulg.  plotka; zob. : pierdoły
(2.2) wulg.  rzecz mało znacząca, bzdura, głupstwo[1]; zob. : pierdoły
odmiana:
(1) lp  pierd|oła, ~oły, ~ole, ~ołę, ~ołą, ~ole, ~oło; lm  ~oły, ~ół/~ołów, ~ołom, ~ół/~ołów, ~ołami, ~ołach, ~oły
(2) lp  pierd|oła, ~oły, ~ole, ~ołę, ~ołą, ~ole, ~oło; lm  ~oły, ~ół, ~ołom, ~ół, ~ołami, ~ołach, ~oły
przykłady:
(1.1) Jasio to straszny pierdoła. Rozmowy z nim zawsze mnie nudzą.
(1.2) Ten stary pierdoła bardzo głośno słucha radia. Przez niego nie mogę się skoncentrować na nauce!
(2.1) Podniecała się jakąś pierdołą zasłyszaną przed sklepem.
(2.2) Płaczesz z powodu potrzaskanej szklanki? Nie przejmuj się taką pierdołą.
składnia:
kolokacje:
(1.1) pierdoła saska
synonimy:
(1.2) zgred, pierdziel, pierdolec, niedołęga, fajtłapa
(1.3) pierdziel, pierdzioch
(1.4) partacz
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  pierdoły nm.-os. , pierdu-pierdu; zdrobn.  przest.  pierdołka; zdrobn.  pierdółka
czas.  pierdolić, opierdalać
wykrz.  pierdu-pierdu
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(2.1-2) znaczenia używane są głównie w liczbie mnogiej, niektóre słowniki podają wyłącznie taką formę zob. : pierdoły
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Maciej Czeszewski, Słownik polszczyzny potocznej, s. 230, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, ISBN 83-01-14631-1, ISBN 978-83-01-14631-3.
  2. Bogusław Dunaj, Współczesny słownik języka polskiego, t. II, s. 1209, Warszawa, Langenscheidt, 2007, ISBN 978-83-7476-264-9.
  3. 3,0 3,1 3,2 Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. IV, s. 154, Warszawa 1900–1927.
  4. Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.