pierdoła
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
pierdoła (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub żeński
- (1.1) wulg. człowiek mówiący bzdury, niedorzeczności[1][2][3]
- (1.2) pogard. człowiek niedołężny, niezdarny, ślamazarny, zwykle stary[4]
- (1.3) przest. posp. ktoś, kto często pierdzi[3]
- (1.4) przest. wulg. lichy robotnik[3]
rzeczownik, rodzaj żeński
- (2.1) wulg. plotka; zob.: pierdoły
- (2.2) wulg. rzecz mało znacząca, bzdura, głupstwo[1]; zob.: pierdoły
- odmiana:
- (1) lp pierd|oła, ~oły, ~ole, ~ołę, ~ołą, ~ole, ~oło; lm ~oły, ~ół/~ołów, ~ołom, ~ół/~ołów, ~ołami, ~ołach, ~oły
- (2) lp pierd|oła, ~oły, ~ole, ~ołę, ~ołą, ~ole, ~oło; lm ~oły, ~ół, ~ołom, ~ół, ~ołami, ~ołach, ~oły
- przykłady:
- (1.1) Jasio to straszny pierdoła. Rozmowy z nim zawsze mnie nudzą.
- (1.2) Ten stary pierdoła bardzo głośno słucha radia. Przez niego nie mogę się skoncentrować na nauce!
- (2.1) Podniecała się jakąś pierdołą zasłyszaną przed sklepem.
- (2.2) Płaczesz z powodu potrzaskanej szklanki? Nie przejmuj się taką pierdołą.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) pierdoła saska
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. pierdoły nm.-os., pierdu-pierdu; zdrobn. przest. pierdołka; zdrobn. pierdółka
- czas. pierdolić
- wykrz. pierdu-pierdu
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- (2.1-2) znaczenia używane są głównie w liczbie mnogiej, niektóre słowniki podają wyłącznie taką formę zob.: pierdoły
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ 1,0 1,1 Maciej Czeszewski, Słownik polszczyzny potocznej, s. 230, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, ISBN 83-01-14631-1, ISBN 978-83-01-14631-3.
- ↑ Bogusław Dunaj, Współczesny słownik języka polskiego, t. II, s. 1209, Warszawa, Langenscheidt, 2007, ISBN 978-83-7476-264-9.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. IV, s. 154, Warszawa 1900–1927.
- ↑ Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
