piekło

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] piekło (język polski)

renesansowe wyobrażenie piekła (1.1)
wymowa:
IPA[ˈpʲjɛkwɔ], AS[pʹi ̯eku̯o], zjawiska fonetyczne: zmięk. i → j  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) rel.  miejsce przebywania dusz zmarłych potępionych za grzechy lub winy wobec bogów popełnione na ziemi; zob.  też piekło w Wikipedii
(1.2) przen.  miejsce, w którym trudno wytrzymać (z powodu ciężkich warunków)
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Będziesz się smażył w piekle za swoje grzechy!
(1.2) Żołnierze przeszli przez prawdziwe piekło, torując sobie drogę przez dżunglę pod niemal nieustającym ostrzałem wroga.
(1.2) Porwana kobieta przez trzy lata żyła w piekle.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) książk.  inferno
(1.2) gehenna, droga przez mękę, mordęga
antonimy:
(1.1) niebo, raj
wyrazy pokrewne:
rzecz.  piec m , piekielnik m , piekielnica f , piekarnik m , pieczywo n 
zdrobn.  piekiełko
czas.  piec, pieklić się
przym.  piekielny, pieczony, zapiekły
związki frazeologiczne:
przedsionek piekłaz piekła rodemdobrymi chęciami jest piekło wybrukowaneciekawość to pierwszy stopień do piekłakto daje i odbiera, ten się w piekle poniewieraposłać do piekłapolskie piekłoprędzej piekło zamarznie
etymologia:
uwagi:
(1:1) daw.  pkieł
tłumaczenia:
źródła:
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia
W innych językach