piekło
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] piekło (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) rel. miejsce przebywania dusz zmarłych potępionych za grzechy lub winy wobec bogów popełnione na ziemi
- (1.2) przen. miejsce, w którym trudno wytrzymać (z powodu ciężkich warunków)
odmiana: (1) lp pie|kło, ~kła, ~kłu, ~kło, ~kłem, ~kle, ~kło!; lm pie|kła, ~kieł, ~kłom, ~kła, ~kłami, ~kłach, ~kła!
przykłady:
- (1.1) Będziesz się smażył w piekle za swoje grzechy!
- (1.2) Żołnierze przeszli przez prawdziwe piekło, torując sobie drogę przez dżunglę pod niemal nieustającym ostrzałem wroga.
- (1.2) Porwana kobieta przez trzy lata żyła w piekle.
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.2) gehenna, droga przez mękę, mordęga
antonimy: (1.1) niebo, raj
wyrazy pokrewne: rzecz./czas. piec; przym. piekielny
związki frazeologiczne: przedsionek piekła, z piekła rodem; przysłowia: dobrymi chęciami jest piekło wybrukowane, ciekawość to pierwszy stopień do piekła, kto daje i odbiera, ten się w piekle poniewiera
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1-2) hell
- czeski: (1.1) peklo
- esperanto: (1.1) infero
- francuski: (1.1-2) enfer m
- grecki: (1.1-2) κόλαση f
- gruziński: (1.1-2) ჯოჯოხეთი (jojokheti)
- hebrajski: (1.1) גיהנום m/f (gejhinom)
- hiszpański: (1.1-2) infierno m
- islandzki: (1.1-2) helvíti n
- jidysz: (1.1,2) גיהנום n (gehenem)
- niemiecki: (1.1-2) Hölle f
- suahili: (1.1) jahanamu
- szwedzki: (1.1-2) helvete n
