pieczęć

pieczęć (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈpʲjɛʧ̑ɛ̃ɲʨ̑], AS: [pʹi ̯ečẽńć], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę • i → j  i czytane jako /j/ 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) znak rozpoznawczy osoby prawnej lub fizycznej, wyciskany za pomocą stempla (tłoku); nadaje moc prawną pismu lub dokumentowi - stanowi świadectwo wiarygodności

(1.2) środek zabezpieczający nienaruszalność zamkniętego pisma lub przedmiotu

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	pieczęć	pieczęcie
dopełniacz	pieczęci	pieczęci
celownik	pieczęci	pieczęciom
biernik	pieczęć	pieczęcie
narzędnik	pieczęcią	pieczęciami
miejscownik	pieczęci	pieczęciach
wołacz	pieczęci	pieczęcie

przykłady:

(1.1) Do tej faktury potrzebna jest pieczęć.

(1.2) To jest bardzo ważny dokument, ponieważ widnieje na nim pieczęć.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) stempel, pieczątka

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik pieczątka

czas. czasownik pieczętować

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) stamp; (1.2) seal
• arabski: (1.1) طابع
• czeski: (1.1) pečeť
• duński: (1.1) stempel n rodzaj nijaki; (1.2) segl n rodzaj nijaki
• francuski: (1.1) cachet, sceau, estampille
• hiszpański: (1.1-2) sello m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) sigillo
• łaciński: (1.1) signaculum, sigillum
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• rosyjski: (1.1) печать
• węgierski: (1.1) bélyegző
• włoski: (1.1) sigillo, bollo

źródła: