pieczęć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

pieczęć (język polski)[edytuj]

pieczęć (1.1)
pieczęć (1.2)
wymowa:
IPA[ˈpʲjɛʧ̑ɛ̃ɲʨ̑], AS[pʹi ̯ečẽńć], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.asynch. ę i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) znak rozpoznawczy osoby prawnej lub fizycznej, wyciskany za pomocą stempla (tłoka); nadaje moc prawną pismu lub dokumentowi, stanowi świadectwo wiarygodności
(1.2) środek zabezpieczający nienaruszalność zamkniętego pisma lub przedmiotu
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Do tej faktury potrzebna jest pieczęć.
(1.2) To jest bardzo ważny dokument, ponieważ widnieje na nim pieczęć.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) stempel, pieczątka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. pieczętowanie f, opieczętowanie n, pieczątkarstwo n
zdrobn. pieczątka f, piecząteczka f
czas. pieczętować, opieczętować
przym. pieczęciowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: