piechota

piechota (język polski)

wymowa:

IPA: [pʲjɛˈxɔta], AS: [pʹi ̯eχota], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • i → j  i czytane jako /j/ 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wojsk. wojskowość rodzaj wojsk walczących pieszo i w bliskim kontakcie z nieprzyjacielem; zob. zobacz też piechota w Wikipedii

(1.2) tylko w formach piechotą, na piechotę tożsamymi z przysłówkiem pieszo

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	piechota
dopełniacz	piechoty
celownik	piechocie
biernik	piechotę
narzędnik	piechotą
miejscownik	piechocie
wołacz	piechoto

przykłady:

(1.1) Piechota jest niezbędna do walk w mieście.

(1.1) Nie czekaliśmy na autobus, poszliśmy piechotą (= na piechotę).

składnia:

kolokacje:

(1.1) żołnierz piechoty • służyć w piechocie • piechota walczy / zdobywa teren / wycofuje się / … • batalion / pułk / dywizja / … piechoty • piechota morska / zmotoryzowana / zmechanizowana / konna

synonimy:

(1.1) daw. dawniej, dawny infanteria

(1.2) pieszo

antonimy:

(1.1) kawaleria

wyrazy pokrewne:

(1) przym. przymiotnik pieszy, rzecz. rzeczownik pieszy m rodzaj męski

związki frazeologiczne:

(1.2) tam, gdzie król chodzi piechotą

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: pieszo

• angielski: (1.1) infantry
• arabski: (1.1) مشاة
• białoruski: (1.1) пяхота f rodzaj żeński
• duński: (1.1) infanteri n rodzaj nijaki
• francuski: (1.1) infanterie f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Infanterie f rodzaj żeński
• nowogrecki: (1.1) πεζικό n rodzaj nijaki
• rosyjski: (1.1) пехота f rodzaj żeński

źródła: