pech

pech (język polski)

wymowa:

IPA: [pɛx], AS: [peχ]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) niepomyślny zbieg okoliczności

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	pech
dopełniacz	pecha
celownik	pechowi
biernik	pecha
narzędnik	pechem
miejscownik	pechu
wołacz	pechu

przykłady:

(1.1) Nie martw się przegraną, po prostu miałeś pecha.

(1.1) Co za pech, mój autobus zderzył się z innym samochodem i nie zdążyłem na pociąg.

składnia:

kolokacje:

(1.1) mieć/przynieść pecha

synonimy:

antonimy:

(1.1) szczęście

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik pechowiec

przym. przymiotnik pechowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) niem. niemiecki Pech

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) bad luck, misfortune, jinx
• czeski: (1.1) smůla f rodzaj żeński
• francuski: (1.1) malheur m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) óheppni f rodzaj żeński, óhamingja f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Pech n rodzaj nijaki
• suahili: (1.1) bahati mbaya
• szwedzki: (1.1) otur w rodzaj wspólny
• węgierski: (1.1) balszerencse

źródła: