orzeczenie

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] orzeczenie (język polski)


wymowa: IPA: [ɔʒɛˈʧɛɲɛ]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) jęz.  część zdania informująca o czynności lub stanie podmiotu
(1.2) opinia, sąd
(1.3) wyrok, decyzja sądu

odmiana: lp  orzeczeni|e, ~|a, ~|u, ~|e, ~|em, ~|u, ~|e; lm  ~|a, orzeczeń, ~|om, ~|a, ~|ami, ~|ach, ~|a
przykłady:

(1.1) Orzeczenie złożone składa się z łącznika i orzecznika.

składnia:
kolokacje: (1.1) ~ proste, ~ złożone/analityczne/imienne
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas.  orzekać; rzecz.  orzecznictwo
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:

Źródło: „http://pl.wiktionary.org/wiki/orzeczenie”