orzeczenie
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] orzeczenie (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌɔʒɛˈʧ̑ɛ̃ɲɛ], AS: [ožečẽńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• -ni…• akc. pob. wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) jęz. część zdania informująca o czynności lub stanie podmiotu
- (1.2) opinia, sąd
- (1.3) wyrok, decyzja sądu
- odmiana:
-
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik orzeczenie orzeczenia dopełniacz orzeczenia orzeczeń celownik orzeczeniu orzeczeniom biernik orzeczenie orzeczenia narzędnik orzeczeniem orzeczeniami miejscownik orzeczeniu orzeczeniach wołacz orzeczenie orzeczenia
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) ~ proste, ~ złożone/analityczne/imienne
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. orzekać
- rzecz. orzecznictwo
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) predicate
- esperanto: (1.1) predikato
- francuski: (1.1) prédicat m
- hiszpański: (1.1) predicado m
- holenderski: (1.1) gezegde n
- interlingua: adjudication
- islandzki: (1.1) umsögn f
- japoński: (1.1) 述語 (じゅつご)
- niemiecki: (1.1) Prädikat n; (1.2) Befund m; (1.3) Spruch m, Entscheid m
- nowogrecki: (1.1) ρήμα n, κατηγόρημα n
- polski język migowy:
(w zapisie )
- rosyjski: (1.1) сказуемое n; (1.2) мнение n, суждение n; (1.3) решение n / приговор (суда)
- szwedzki: (1.1) predikat n; (1.3) avgöra n
- źródła:
