opornik

opornik (język polski)

oporniki (1.1)

wymowa:

IPA: [ɔˈpɔrʲɲik], AS: [oporʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) elektr. elektryczność elektron. elektronika element elektroniczny zamieniający energię elektryczną w ciepło; zob. zobacz też opornik w Wikipedii

(1.2) wojsk. wojskowość element działa, którego zadaniem jest wyhamowanie zespołu odrzutowego poprzez przekształcenie jego energii kinetycznej w energię cieplną

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	opornik	oporniki
dopełniacz	opornika	oporników
celownik	opornikowi	opornikom
biernik	opornik	oporniki
narzędnik	opornikiem	opornikami
miejscownik	oporniku	opornikach
wołacz	oporniku	oporniki

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

(1.1) oporniki połączone szeregowo/równolegle

synonimy:

(1.1) rezystor

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik opór, oporność

przym. przymiotnik oporowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) resistor
• arabski: (1.1) مقاوم
• hiszpański: (1.1) resistencia f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Widerstand m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) рези́стор m rodzaj męski

źródła: