odporny

odporny (język polski)

wymowa:

IPA: [ɔtˈpɔrnɨ], AS: [otporny], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. utrata dźwięczności  wymowa

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) mający wysoką odporność i wytrzymałość; silny, wytrzymały

(1.2) taki, na którego dana rzecz nie ma wpływu; obojętny

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza				liczba mnoga
	m.-os. rodzaj męskoosobowy z Wikisłownika, pl.wiktionary.org/mzw rodzaj męskozwierzęcy z Wikisłownika, pl.wiktionary.org	mrz rodzaj męskorzeczowy z Wikisłownika, pl.wiktionary.org	f rodzaj żeński z Wikisłownika, pl.wiktionary.org	n rodzaj nijaki z Wikisłownika, pl.wiktionary.org	m.-os. rodzaj męskoosobowy z Wikisłownika, pl.wiktionary.org	nm.-os. rodzaj niemęskoosobowy z Wikisłownika, pl.wiktionary.org
mianownik	odporny		odporna	odporne	odporni	odporne
dopełniacz	odpornego		odpornej	odpornego	odpornych
celownik	odpornemu		odpornej	odpornemu	odpornym
biernik	odpornego	odporny	odporną	odporne	odpornych	odporne
narzędnik	odpornym		odporną	odpornym	odpornymi
miejscownik	odpornym		odpornej	odpornym	odpornych
wołacz	odporny		odporna	odporne	odporni	odporne

przykłady:

(1.1) Pies się hartuje, jest bardziej odporny i mniej podatny na wszelkie choroby.

(1.2) Jestem dość odporny na docinki pod swoim adresem.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) mocny

antonimy:

(1.1) podatny, słaby, osłabiony

(1.2) wrażliwy

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik z Wikisłownika, pl.wiktionary.org odporność f rodzaj żeński z Wikisłownika, pl.wiktionary.org, uodpornienie n rodzaj nijaki z Wikisłownika, pl.wiktionary.org, uodparnianie n rodzaj nijaki z Wikisłownika, pl.wiktionary.org

przym. przymiotnik z Wikisłownika, pl.wiktionary.org odpornościowy

przysł. przysłówek z Wikisłownika, pl.wiktionary.org odpornie

czas. czasownik z Wikisłownika, pl.wiktionary.org uodpornić (się), uodparniać (się)

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

źródła: