oboje

oboje (język polski)

wymowa:

IPA: [ɔˈbɔjɛ], AS: [oboi ̯e] wymowa

znaczenia:

liczebnik

(1.1) dwie konkretne istoty (dwoje ludzi lub człowiek i zwierzę), różniące się płcią; i on i ona

(1.2) dwie konkretne istoty (ludzie lub zwierzęta), jedna lub obie określone za pomocą rzeczownika rodzaju nijakiego; i jedno i drugie; i on/ona i ono

rzeczownik, rodzaj męski

(2.1) muz. muzyka lm liczba mnoga M. mianownik, B. biernik, W. wołacz zob. zobacz: obój

odmiana:

przykłady:

(1.1) Ukrywają oboje urazę, jaką wzajem do siebie czują, ale ja ją widzę. (H. Sienkiewicz: Bez dogmatu)

(1.1) Kobieta i kot. Oboje są groźni.

(1.2) Oboje, i matka i dziecko, mieli identyczny uśmiech.

(1.2) Oboje dzieci (dwóch chłopców) chodziło do tej samej klasy.

(2.1) Koncert na dwa oboje i dwa klarnety Vivaldiego

składnia:

• oboje + rzeczownik w l.mn. w dopełniaczu: związek przyjmuje liczbę pojedynczą, rodzaj nijaki
• oboje bez rzeczownika: posiada liczbę mnogą, rodzaj męskoosobowy

kolokacje:

synonimy:

obydwoje

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

• Słowo "oboje" silniej niż "dwoje" podkreśla, iż zdanie dotyczy i jednej i drugiej osoby.
• "Oboje" w odróżnieniu od "dwoje" musi dotyczyć konkretnych osób (istot). Fraza "oboje jakichś dzieci" jest niepoprawna gramatycznie, podczas gdy "dwoje jakichś dzieci" jest poprawne.
• Niekiedy, stosuje się tę formę w stosunku do pary zwierząt domowych, w pewien sposób je antropomorfizując (oboje kociąt). Forma ta występuje w Słowniku Poprawnej Polszczyzny, jednak jest krytykowana przez niektórych językoznawców

tłumaczenia:

(1.1) dla języków niewyróżniających tu formy żeńskiej zobacz listę tłumaczeń w haśle: obaj

źródła: