ołtarz
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] ołtarz (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) rel. stół lub podwyższenie, na którym składa się ofiarę bogu (Bogu); zob. też ołtarz w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik ołtarz ołtarze dopełniacz ołtarza ołtarzy celownik ołtarzowi ołtarzom biernik ołtarz ołtarze narzędnik ołtarzem ołtarzami miejscownik ołtarzu ołtarzach wołacz ołtarzu ołtarze
- przykłady:
- (1.1) Kapłan w natchnieniu podszedł do ołtarza.
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- iść do ołtarza • zaprowadzić do ołtarza
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) altar
- chorwacki: (1.1) oltar m
- czeski: (1.1) oltář m
- esperanto: (1.1) altaro
- francuski: (1.1) autel m
- hiszpański: (1.1) altar m
- islandzki: (1.1) altari n
- jidysz: (1.1) אַלטאַר m (altar), מזבח m (mizbejech)
- łaciński: (1.1) altaria n lm, ara f
- niemiecki: (1.1) Altar m
- norweski (bokmål): (1.1) alter n
- nowogrecki: (1.1) βωμός m
- pruski: (1.1) altāri f
- rosyjski: (1.1) алтарь m
- słowacwki: (1.1) oltár
- staroegipski: (1.1)
(ḫȝwt); 
(ḫȝwt) - szwedzki: (1.1) altare n
- węgierski: (1.1) oltár
- wilamowski: (1.1) ełter m
- włoski: (1.1) altare m
- źródła:
