ołtarz
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] ołtarz (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) rel. stół lub podwyższenie, na którym składa się ofiarę bogu (Bogu); Zobacz też: ołtarz w Wikipedii.
odmiana: (1.1) lp ołtarz, ~a, ~owi, ~, ~em, ~u, ~u; lm ~e, ~y, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e
przykłady:
- (1.1) Kapłan w natchnieniu podszedł do ołtarza.
składnia:
kolokacje: ~ ofiarny
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) zdrobn. ołtarzyk; przym. ołtarzowy
związki frazeologiczne: pójść do ołtarza, zaprowadzić do ołtarza
etymologia: (1.1) czesk. oltář < łac. altāre < łac. altus → wysoki
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) altar
- chorwacki: (1.1) oltar m
- czeski: (1.1) oltář m
- esperanto: (1.1) altaro
- francuski: (1.1) autel m
- grecki: (1.1) βωμός m
- hiszpański: (1.1) altar m
- islandzki: (1.1) altari n
- jidysz: (1.1) אַלטאַר m (altar), מזבח m (mizbejech)
- łaciński: (1.1) altar n
- niemiecki: (1.1) Altar m
- norweski (bokmål): (1.1) alter n
- rosyjski: (1.1) алтарь m
- szwedzki: (1.1) altare n
- węgierski: (1.1) oltár
