nieudacznik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

nieudacznik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌɲɛwuˈdaʧ̑ʲɲik], ASeudačʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. epenteza ł  akc. pob.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba, której nic się nie udaje, której nie wiedzie się
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) życiowy nieudacznik
synonimy:
(1.1) pot.  ciapa, fajtłapa, oferma; grub.  popapraniec
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  nieudacznictwo n 
forma żeńska nieudacznica f 
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) ros.  неудачник[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Danuta Buttler, Halina Satkiewicz, Język i my, wydanie I, WSiP, Warszawa 1990, s. 38.