nieudacznik

nieudacznik (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌɲɛ^wuˈdaʧ̑ɲik], AS: [ńe^u̯udačʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • epenteza ł  epenteza ł (IPA: /w/) • akc. pob. akcent poboczny  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osoba, której nic się nie udaje, której nie wiedzie się

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	nieudacznik	nieudacznicy
dopełniacz	nieudacznika	nieudaczników
celownik	nieudacznikowi	nieudacznikom
biernik	nieudacznika	nieudaczników
narzędnik	nieudacznikiem	nieudacznikami
miejscownik	nieudaczniku	nieudacznikach
wołacz	nieudaczniku	nieudacznicy

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

(1.1) życiowy nieudacznik

synonimy:

(1.1) fajtłapa, oferma, ciapa

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik z Wikisłownika, pl.wiktionary.org nieudacznictwo n rodzaj nijaki z Wikisłownika, pl.wiktionary.org

forma żeńska nieudacznica f rodzaj żeński z Wikisłownika, pl.wiktionary.org

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) ros. rosyjski z Wikisłownika, pl.wiktionary.org

uwagi:

tłumaczenia:

źródła: