nieudacznik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

nieudacznik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌɲɛwuˈdaʧ̑ʲɲik], ASeudačʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.epenteza ł akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba, której nic się nie udaje, której nie wiedzie się
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) życiowy nieudacznik
synonimy:
(1.1) pot. ciapa, fajtłapa, oferma; grub. popapraniec
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. nieudacznictwo n
forma żeńska nieudacznica f
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) ros. неудачник[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Danuta Buttler, Halina Satkiewicz, Język i my, wydanie I, WSiP, Warszawa 1990, s. 38.