naprawiać

naprawiać (język polski)

robotnik naprawia (1.1) dach

technik naprawia (1.1) maszynę

wymowa:

IPA: [naˈpravʲjäʨ̑], AS: [napravʹi ̯äć], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • podw. art. podwyższona artykulacja samogłoski • i → j  i czytane jako /j/ 

znaczenia:

czasownik przechodni

(1.1) likwidować, usuwać uszkodzenia; ponownie doprowadzić coś do użyteczności

(1.2) polepszyć stan czegoś

odmiana:

(1.1) naprawi|ać, koniugacja I; dk. aspekt dokonany napraw|ić, koniugacja VIa, tryb rozkazujący ~, ~my, ~cie

przykłady:

(1.1) Tata codziennie naprawia samochód.

(1.1) Musisz to naprawić w serwisie.

(1.2) Jest ciężko, ale to się jeszcze naprawi.

składnia:

(1.1) naprawiać +B. biernik, nie naprawiać +D. dopełniacz

kolokacje:

(1.1) ~ komputer, ~ samochód, ~ sprzęt

synonimy:

(1.1) reperować, poprawiać

(1.2) polepszać

antonimy:

(1.1) psuć, złamać, popsuć, zniszczyć, uszkodzić, naruszyć

wyrazy pokrewne:

(1.1) rzecz. rzeczownik naprawa; przym. przymiotnik naprawczy, naprawialny

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) od „prawy” (=„dobry”), por. porównaj prawidłowy, „poprawny”, „sprawiedliwy” itp.

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) fix, repair
• arabski: (1.1) أصلح (1.2-1) شعب
• duński: (1.1) reparere
• francuski: (1.1) réparer, raccomoder; arranger
• hiszpański: (1.1) reparar, arreglar
• niemiecki: (1.1) ausbessern, reparieren
• szwedzki: (1.1) reparera, laga
• tajski: (1.1) ซ่อม

źródła: