monarcha

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

monarcha (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[mɔ̃ˈnarxa], AS[mõnarχa], zjawiska fonetyczne: nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osoba, która włada (rządzi) w kraju o ustroju innym niż republika; zob.  też monarcha w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) władca, koronowana głowa
antonimy:
(1.1) poddany, wasal
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) cesarz, car, król, sułtan, faraon, wielki książę
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  monarchia m , monarchista m 
forma żeńska monarchini
przym.  monarszy, monarchistyczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr.  μόναρχοςgr.  μόνος + ἀρχός (monos|archós) → jedyny władca
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

monarcha (interlingua)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) monarcha, jedynowładca
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
Hasło zostało zaimportowane automatycznie – wymaga uzupełnienia i weryfikacji. Kliknij na Edytuj, wypełnij puste pola i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy!
źródła: