monarcha

monarcha (język polski)

wymowa:

IPA: [mɔ̃ˈnarxa], AS: [mõnarχa], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osoba, która włada (rządzi) w kraju o ustroju innym niż republika; zob. zobacz też monarcha w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	monarcha	monarchowie
dopełniacz	monarchy	monarchów
celownik	monarsze	monarchom
biernik	monarchę	monarchów
narzędnik	monarchą	monarchami
miejscownik	monarsze	monarchach
wołacz	monarcho	monarchowie

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) władca, król, książę, cesarz

antonimy:

(1.1) poddany, wasal

wyrazy pokrewne:

forma żeńska monarchini

przym. przymiotnik monarszy, monarchistyczny

rzecz. rzeczownik monarchia m rodzaj męski, monarchista m rodzaj męski

związki frazeologiczne:

etymologia:

gr. starogrecki μόναρχος ← gr. starogrecki μόνος + ἀρχός (monos|archós) → jedyny władca

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) monarch
• arabski: (1.1) ملك, عاهل
• azerski: (1.1) padşah, kral
• duński: (1.1) monark w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1) monarque m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) monarca m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Monarch m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) μονάρχης m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) monark w rodzaj wspólny
• tajski: (1.1) จักริน

źródła:

monarcha (interlingua)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) monarcha, jedynowładca

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

Hasło zostało zaimportowane automatycznie – wymaga uzupełnienia i weryfikacji. Kliknij na Edytuj, wypełnij puste pola i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy!

źródła: