mocz

mocz (język polski)

wymowa:

wymowa, IPA: [mɔʧ̑], AS: [moč]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) płynne resztki usuwane z organizmu zwierząt; zob. zobacz też mocz w Wikipedii

czasownik przechodni

(2.1) 2. os. osoba, lp liczba pojedyncza, trybu rozkazującego → moczyć

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	mocz
dopełniacz	moczu
celownik	moczowi
biernik	mocz
narzędnik	moczem
miejscownik	moczu
wołacz	moczu

przykłady:

(1.1) Mocz ma najczęściej barwę żółtą.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) uryna; pot. potocznie siki, siku, siuśki; wulg. wulgarnie szczochy, szczyny

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik moczowy, moczopędny

rzecz. rzeczownik bezmocz, skąpomocz, bakteriomocz, krwiomocz, białkomocz, wielomocz, ropomocz, cukromocz, częstomocz, tłuszczomocz, mocznik, moczenie

związki frazeologiczne:

(1.1) mocz starego pawiana

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) urine
• arabski: (1.1) بول
• chorwacki: (1.1) mokraća f rodzaj żeński
• duński: (1.1) urin w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) urino
• fiński: (1.1) virtsa
• francuski: (1.1) urine f rodzaj żeński
• hawajski: (1.1) mimi, mī
• hiszpański: (1.1) orina f rodzaj żeński
• ido: (1.1) urino
• islandzki: (1.1) þvag n rodzaj nijaki
• kazachski: (1.1) несеп
• niemiecki: (1.1) Urin m rodzaj męski, Harn m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) ούρα n rodzaj nijaki lm liczba mnoga
• rosyjski: (1.1) моча f rodzaj żeński, pot. potocznie ссаки lm liczba mnoga
• suahili: (1.1) mkojo
• szwedzki: (1.1) urin w rodzaj wspólny, kiss n rodzaj nijaki
• wilamowski: (1.1) zach f rodzaj żeński

źródła: