mieć niewyparzony język

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

mieć niewyparzony język (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈmʲjɛ̇ʨ̑ ˌɲɛvɨpaˈʒɔ̃nɨ ˈjɛ̃w̃zɨk], AS[mʹi ̯ėć ńevypažõny i ̯ũ̯zyk], zjawiska fonetyczne: zmięk. podw. art. nazal. asynch. ę  wym. warsz. akc. pob. i → j  
znaczenia:

fraza czasownikowa

(1.1) mówić o czymś wprost, zwykle o czymś niemiłym, nieprzyjemnym[1]
(1.2) wyrażać się w sposób dosadny, używać ordynarnych, wulgarnych słów[2]
odmiana:
(1.1-2) zob. : mieć, „niewyparzony język” nieodm. 
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1) pot.  mieć niewyparzony jęzor; posp.  mieć niewyparzony pysk, mieć niewyparzoną gębę; eufem.  mieć niewyparzoną buzię
(1.1) mówić bez owijania w bawełnę, nie owijać w bawełnę, nazywać rzeczy po imieniu
(1.2) nie przebierać w słowach
antonimy:
(1.1) owijać w bawełnę
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: Indeks:Polski - Związki frazeologiczne
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słownik frazeologiczny PWN, red. Anna Kłosińska, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, ISBN 978-83-01-14481-4, s. 253
  2. Słownik frazeologiczny PWN, s. 253