mięta

mięta (język polski)

mięta (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈmʲjɛ̃nta], AS: [mʹi ̯ẽnta], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę • i → j  i czytane jako /j/ 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) bot. botanika Mentha, ziele z rodziny wargowych o charakterystycznym zapachu; zob. zobacz też mięta w Wikipedii

(1.2) napar, herbata z (1.1)

czasownik, forma pochodna

(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny, rodzaj żeński, od czasownika: miąć

odmiana:

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	mięta	mięty
dopełniacz	mięty	mięt
celownik	mięcie	miętom
biernik	miętę	mięty
narzędnik	miętą	miętami
miejscownik	mięcie	miętach
wołacz	mięto	mięty

przykłady:

(1.1) Pod płotem rosła mięta pieprzowa.

(1.2) Mięta jest smacznym i zdrowym napojem.

składnia:

kolokacje:

~ pieprzowa • parzyć / pić miętę

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik miętowy

rzecz. rzeczownik miętus m rodzaj męski, kocimiętka f rodzaj żeński, miętówka f rodzaj żeński

przysł. przysłówek miętowo

związki frazeologiczne:

czuć miętę

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) mint
• arabski: (1.1) نعناع
• baskijski: menda
• czeski: (1.1) máta f rodzaj żeński
• dolnołużycki: (1.1) mjetwej f rodzaj żeński
• duński: (1.1) mynte
• esperanto: (1.1) mento
• fiński: (1.1) minttu
• francuski: (1.1) menthe f rodzaj żeński
• górnołużycki: (1.1) mjatwička, mjetlička
• hebrajski: (1.1) נענה f rodzaj żeński, מינתה f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) menta f rodzaj żeński
• holenderski: (1.1) munt
• interlingua: (1.1) mentha
• islandzki: (1.1) minta f rodzaj żeński
• japoński: (1.1) ミント
• jidysz: (1.1) מינץ f rodzaj żeński (minc)
• łaciński: (1.1) mentha f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Minze f rodzaj żeński
• nowogrecki: (1.1) μέντα f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) мята f rodzaj żeński
• słowacki: (1.1) mäta
• szwedzki: (1.1) mynta
• ukraiński: (1.1) м'ята f rodzaj żeński
• walijski: (1.1) mintys

źródła: