maniera

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

maniera (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[mãˈɲɛra], AS[mãńera], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) lit.  charakterystyczny dla pewnego kręgu twórców sposób tworzenia dzieł; styl
(1.2) lit.  zagęszczenie elementów typowych dla ukształtowanego już stylu, mechaniczne powtarzanie wzorów wyraźnie odczuwalne jako przejaw wtórności; zmanierowane, stałe chwyty
(1.3) lm  maniery: sposób zachowywania się
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc.  manière < p.łac.  manuaria < łac.  manus[1]
uwagi:
tłumaczenia:
  • arabski: (1.1) صورة
  • interlingua: maniera
źródła:
  1. hasło maniera w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.

maniera (interlingua)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) maniera, sposób, tryb
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

maniera (język włoski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) sposób, maniera
(1.2) lit.  maniera, styl, szkoła
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: