latarka

latarka (język polski)

latarka (1.1)

wymowa:

IPA: [laˈtarka], AS: [latarka] wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) podręczne urządzenie elektryczne emitujące światło

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	latarka	latarki
dopełniacz	latarki	latarek
celownik	latarce	latarkom
biernik	latarkę	latarki
narzędnik	latarką	latarkami
miejscownik	latarce	latarkach
wołacz	latarko	latarki

przykłady:

(1.1) Zaświeć latarkę, bo jest tak ciemno, że nic nie widać.

składnia:

kolokacje:

(1.1) zapalić / zapalać / zaświecić / zaświecać / włączyć / włączać latarkę • gasić / zgaszać / wyłączyć / wyłączać latarkę • oświetlać / oświetlać coś latarką • poświecić / przyświecać sobie (komuś) latarką • bateria / żarówka do latarki • latarka elektryczna / diodowa / laserowa / ksenonowa / akumulatorowa

synonimy:

(1.1) lampka; przest. przestarzałe, przestarzały bateryjka

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik latarnik m rodzaj męski

zdrobn. zdrobniale latarenka f rodzaj żeński, latareczka f rodzaj żeński

zgrub. zgrubienie latarnia f rodzaj żeński

przym. przymiotnik latarniowy, latarkowy, latarniany

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) torch
• arabski: (1.1) مصباح جيب
• duński: (1.1) lygte w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) poŝlampo
• francuski: (1.1) lampe de poche f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) linterna f rodzaj żeński
• holenderski: (1.1) zaklamp f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Taschenlampe f rodzaj żeński
• włoski: (1.1) torcia f rodzaj żeński

źródła: