kupiec

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

kupiec (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈkupʲjɛʦ̑], AS[kupʹi ̯ec], zjawiska fonetyczne: zmięk. i → j   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ktoś, kto coś kupuje
(1.2) ktoś, kto trudni się handlem, właściciel sklepu, przedsiębiorstwa handlowego
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) nabywca
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  kupno n , kupcowa f , kupiectwo n , kupczenie n , kupienie n , kupowanie n , odkup m , odkupienie n , odkupiciel m , przekupa f , przekupka f , przekupień m , przekupność f , przekupstwo n , przekupywanie n , wykup m , wykupywanie n , zakup n , zakupy nm.-os. 
czas.  kupować ndk. , kupić dk. , kupczyć ndk. , dokupywać ndk. , dokupić dk. , nakupywać ndk. , nakupić dk. , odkupywać ndk. , odkupić dk. , podkupywać ndk. , podkupić dk. , przekupywać ndk. , przekupić dk. , wkupywać się ndk. , wkupić się dk. , wykupywać ndk. , wykupić dk. , zakupywać ndk. , zakupić dk. 
przym.  kupiecki, kupiony, dokupiony, odkupiony, podkupiony, przekupiony, przekupny, wykupiony, zakupiony, kupny
związki frazeologiczne:
każdy kupiec swój towar chwali
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: