książę

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] książę (język polski)

wymowa:
IPA[ˈcɕɔ̃w̃ʒɛ], AS[ḱśõũ̯že], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. denazal. asynch. ą   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) władca księstwa, monarcha niekoronowany na króla
(1.2) wysoki tytuł szlachecki
(1.3) syn monarchy
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Mieszko I (= pierwszy) nie był królem, a jedynie księciem.
(1.2) Brytyjski następca tronu tradycyjnie nosi tytuł Księcia Walii.
składnia:
(1.1) ~ + D. 
kolokacje:
(1.1) książę Polski/Monako/Liechtensteinu/...; Książę Mazowiecki/Pomorski/...; Wielki Książę Luksemburga; być księciem
(1.2) książę Lancaster
synonimy:
(1.1) kniaź
(1.2) diuk
(1.1,2) skrót ks.
antonimy:
wyrazy pokrewne:
(1.1-2) forma żeńska księżna; przym.  książęcy; rzecz.  księstwo; księżniczka, arcyksiążę; zdrobn.  książątko
związki frazeologiczne:
(1.1) udzielny książę
(1) książę z bajki
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia
W innych językach