książę

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

książę (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈcɕɔ̃w̃ʒɛ], AS[ḱśõũ̯že], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. denazal. asynch. ą   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) władca księstwa, monarcha niekoronowany na króla
(1.2) wysoki tytuł szlachecki
(1.3) syn monarchy
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Mieszko I (= pierwszy) nie był królem, a jedynie księciem.
(1.2) Brytyjski następca tronu tradycyjnie nosi tytuł Księcia Walii.
składnia:
(1.1) książę + D. 
kolokacje:
(1.1) książę Polski / Monako / Liechtensteinu /… • książę mazowiecki / pomorski /… • Wielki Książę Luksemburgabyć księciem
(1.2) książę Lancaster • książę małżonek
synonimy:
(1.1) kniaź
(1.2) diuk
(1.1,2) skrót ks.
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) władca
(1.2) arystokrata
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  księstwo n ; księżniczka f , arcyksiążę m 
zdrobn.  książątko
forma żeńska księżna f 
przym.  książęcy
związki frazeologiczne:
książę ciemnościksiążę, co psy wiążeksiążę z bajkiksiążę krwiudzielny książę
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: