książę
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] książę (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈcɕɔ̃w̃ʒɛ], AS: [ḱśõũ̯že], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• denazal.• asynch. ą wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) władca księstwa, monarcha niekoronowany na króla
- (1.2) wysoki tytuł szlachecki
- (1.3) syn monarchy
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik książę książęta dopełniacz księcia książąt celownik księciu książętom biernik księcia książąt narzędnik księciem książętami miejscownik księciu książętach wołacz książę książęta
- przykłady:
- (1.1) Mieszko I (= pierwszy) nie był królem, a jedynie księciem.
- (1.2) Brytyjski następca tronu tradycyjnie nosi tytuł Księcia Walii.
- składnia:
- (1.1) ~ + D.
- kolokacje:
- (1.1) książę Polski/Monako/Liechtensteinu/...; Książę Mazowiecki/Pomorski/...; Wielki Książę Luksemburga; być księciem
- (1.2) książę Lancaster
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- (1.1-2) forma żeńska księżna; przym. książęcy; rzecz. księstwo; księżniczka, arcyksiążę; zdrobn. książątko
- związki frazeologiczne:
- (1.1) udzielny książę
- (1) książę z bajki
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1, 1.3) prince; (1.2) duke
- arabski: (1.1) أمير m
- białoruski: (1.1-2) князь m
- dolnołużycki: (1.1) wjerch m
- duński: (1.1) prins w
- esperanto: (1.1) princo; (1.2) duko; (1.3) princo
- fiński: (1.1) prinssi
- francuski: (1.1) prince m; (1.2) duc m
- hiszpański: (1.1) príncipe m
- interlingua: (1.1) prince
- japoński: (1.1) 王子
- jidysz: (1.1,2) פּרינץ m (princ)
- łaciński: (1.1) princeps m; (1.2) dux m
- minnan: (1.1) thâu-lâng
- niemiecki: (1.1-2) Fürst m, Prinz m
- norweski: (1.1) prins
- nowogrecki: (1.1) πρίγκιπας m
- polski język migowy:
(w zapisie )
- rosyjski: (1.1) князь m; (1.2) герцог m; (1.3) принц m
- szwedzki: (1.1) prins w
- ukraiński: (1.1) князь m; (1.2) герцог m; (1.3) принц m
- wilamowski: (1.1-2) prync m
- włoski: (1.1) duca
- źródła: