kruk
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] kruk (język polski)
wymowa: posłuchaj
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) zool. Corvus corax, czarny ptak z rodziny krukowatych; zob. też kruk w Wikipedii
- (1.2) gwarowo pogrzebacz
odmiana: (1.1-2) lp kruk|, ~a, ~owi, ~a, ~iem, ~u, ~u; lm kruk|i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i
przykłady:
- (1.1) Na pole bitwy zlatywały się już kruki.
składnia:
kolokacje: (1.1) kruk leci/kracze
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. kruczek; przym. kruczy
związki frazeologiczne: biały kruk, kruk krukowi oka nie wykole
etymologia:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) raven
- chorwacki: (1.1) gavran m
- duński: (1.1) ravn w
- esperanto: (1.1) korv
- fiński: (1.1) korppi
- francuski: (1.1) corbeau m
- grecki: (1.1) κόρακας m
- hiszpański: (1.1) cuervo m
- interlingua: (1.1) corvo
- islandzki: (1.1) hrafn m
- jidysz: (1.1) וואָראָן m (woron), ראָב m (rob)
- niemiecki: (1.1) Rabe m
- rosyjski: (1.1) ворон m
- szwedzki: (1.1) korp
- ukraiński: (1.1) крук m, ворон m

