królik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: krolik

[edytuj] królik (język polski)

królik (1.1)


wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) zool.  zwierzę z rodziny zającowatych; zob.  też królik w Wikipedii
(1.2) władca małego państwa (określenie często nacechowane pejoratywnie)

odmiana: (1.1) lp  królik|, ~a, ~owi, ~a, ~iem, ~u, ~u; lm  ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i; (1.2) lp  królik|, ~a, ~owi, ~a, ~iem, ~u, ~u; lm  ~owie, ~ów, ~om, ~ów, ~ami, ~ach, ~i przykłady:

(1.1) Królik jest bardzo popularnym symbolem w kulturze meksykańskiej.
(1.2) Przeciw prawom kolonialnym zaczęli się wnet buntować kolejni królikowie.

składnia:
kolokacje: (1.1) ~ doświadczalny, dziki ~, ~ angorski/europejski/miniaturowy, hodować ~i, rozmnażać/mnożyć się jak ~i
synonimy: (1.2) kacyk
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz.  królica; zdrobn.  króliczek, królikarnia; przym.  króliczy, królikowy; zobacz też: król
związki frazeologiczne: (1.1) królik doświadczalny
etymologia: z łaciny poprzez niemiecki; źle zrozumiane i przetłumaczone oryginalne łac.  cuniculus; źródłosłów dla ros.  кролик[1]
uwagi: (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ssaki, Indeks:Polski - Jedzenie tłumaczenia:

źródła:

  1. Wiesław Witkowski, Nowy słownik zapożyczeń polskich w języku rosyjskim, s. 91, Kraków, Universitas, 2006. ISBN 83-242-0736-8.