konstytucja
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] konstytucja (język polski)
wymowa: IPA: [ˌkɔ̃w̃stɨˈtuʦ̑ʲja], AS: [kõũ̯stytucʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob.
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) praw. akt prawny, określany także jako ustawa zasadnicza, który zazwyczaj ma najwyższą moc prawną w systemie źródeł prawa w państwie; zob. też konstytucja w Wikipedii
- (1.2) biol. stan organizmu zwierzęcia uwarunkowany jakością tkanek, czynnością narządów wewnętrznych i regulacyjną działalnością gruczołów dokrewnych; zob. też konstytucja (zootechnika) w Wikipedii
odmiana: (1.1) lp konstytucj|a, ~i, ~i, ~ę, ~ą, ~i, ~o; lm ~e, ~i, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:
- (1.1) Konstytucja Polski zapewnia obywatelom najważniejsze prawa.
składnia:
kolokacje: konstytucja Polski/Niemiec/USA (D.); polska/niemiecka/amerykańska (przym.) konstytucja
synonimy: (1.1) ustawa zasadnicza
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym. konstytucyjny, niekonstytucyjny; rzecz. konstytucjonalista
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- albański: (1.1) kushetuta
- angielski: (1.1) constitution
- duński: (1.1) forfatning w; (1.2) konstitution w
- jidysz: (1.1) קאָנסטיטוציע f (konstitucje); (1.2) גוף־געבוי m (guf-geboj)
- niemiecki: (1.1) Verfassung f; (1.2) Konstitution f
- szwedzki: (1.1) konstitution w
- węgierski: (1.1) alkotmány
- włoski: (1.1) costituzione
