konstytucja
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] konstytucja (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌkɔ̃w̃stɨˈtuʦ̑ʲja], AS: [kõũ̯stytucʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• samogł.+n/m+szczelin.• akc. pob. wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) praw. akt prawny, określany także jako ustawa zasadnicza, który zazwyczaj ma najwyższą moc prawną w systemie źródeł prawa w państwie; zob. też konstytucja w Wikipedii
- (1.2) biol. stan organizmu zwierzęcia uwarunkowany jakością tkanek, czynnością narządów wewnętrznych i regulacyjną działalnością gruczołów dokrewnych; zob. też konstytucja (zootechnika) w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik konstytucja konstytucje dopełniacz konstytucji konstytucji celownik konstytucji konstytucjom biernik konstytucję konstytucje narzędnik konstytucją konstytucjami miejscownik konstytucji konstytucjach wołacz konstytucjo konstytucje
- przykłady:
- (1.1) Konstytucja Polski zapewnia obywatelom najważniejsze prawa.
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) ustawa zasadnicza
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. konstytucyjny, niekonstytucyjny
- rzecz. konstytucjonalista
- czas. konstytuować
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. constitutio[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- albański: (1.1) kushetuta
- angielski: (1.1) constitution
- arabski: (1.1) دستور
- duński: (1.1) forfatning w; (1.2) konstitution w
- francuski: (1.1) constitution f
- japoński: (1.1) 憲法
- jidysz: (1.1) קאָנסטיטוציע f (konstitucje); (1.2) גוף־געבוי m (guf-geboj)
- niemiecki: (1.1) Verfassung f; (1.2) Konstitution f
- portugalski: (1.1) constituição f
- szwedzki: (1.1) konstitution w
- turecki: (1.1) anayasa
- węgierski: (1.1) alkotmány
- włoski: (1.1) costituzione
- źródła:
- ↑ Słownik wyrazów obcych, red. Magdalena Tytuła i Jacek Okarmus, s. 127, Warszawa – Bielsko-Biała, Wydawnictwo Szkolne PWN, 2010. ISBN 978-83-262-0867-6.
