koniugacja
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] koniugacja (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) jęz. odmiana czasownika przez osoby, liczbę, czas, tryb, aspekt, rodzaj; zob. też koniugacja (językoznawstwo) w Wikipedii
- (1.2) biol. bezpośrednie przekazywanie DNA z jednej komórki do drugiej. zob. też koniugacja (biologia) w Wikipedii
odmiana: lp koniugacj|a, ~i, ~i, ~ę, ~ą, ~i, ~o; lm ~e, ~i, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia: łac. coniugatio
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) conjugation
- duński: (1.1) konjugation w
- francuski: (1.1) conjugaison m
- grecki: (1.1) συζυγία f
- hiszpański: (1.1) conjugación f
- interlingua: (1.1) conjugation
- islandzki: (1.1) sagnbeyging f
- jidysz: (1.1) קאָניוגאַציע f (koniugacje)
- niemiecki: (1.1-2) Konjugation f, Beugung f
