koniugacja

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

koniugacja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌkɔ̃ɲuˈɡaʦ̑ʲja], AS[kõńugacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. akc. pob.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) jęz.  odmiana czasownika przez osoby, liczbę, czas, tryb, aspekt, rodzaj; zob.  też koniugacja (językoznawstwo) w Wikipedii
(1.2) biol.  bezpośrednie przekazywanie DNA z jednej komórki do drugiej. zob.  też koniugacja (biologia) w Wikipedii
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac.  coniugatio
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: