koniugacja
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
koniugacja (język polski) [edytuj]
- wymowa:
- IPA: [ˌkɔ̃ɲuˈɡaʦ̑ʲja], AS: [kõńugacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob. wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) jęz. odmiana czasownika przez osoby, liczbę, czas, tryb, aspekt, rodzaj; zob. też koniugacja (językoznawstwo) w Wikipedii
- (1.2) biol. bezpośrednie przekazywanie DNA z jednej komórki do drugiej. zob. też koniugacja (biologia) w Wikipedii
- odmiana:
-
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik koniugacja koniugacje dopełniacz koniugacji koniugacji celownik koniugacji koniugacjom biernik koniugację koniugacje narzędnik koniugacją koniugacjami miejscownik koniugacji koniugacjach wołacz koniugacjo koniugacje
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. coniugatio
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) conjugation
- duński: (1.1) konjugation w
- francuski: (1.1) conjugaison m
- galicyjski: (1.1) conxugación f
- hiszpański: (1.1) conjugación f
- interlingua: (1.1) conjugation
- islandzki: (1.1) sagnbeyging f
- jidysz: (1.1) קאָניוגאַציע f (koniugacje)
- niemiecki: (1.1-2) Konjugation f, Beugung f
- nowogrecki: (1.1) συζυγία f
- źródła:
