konduktor

konduktor (język polski)

konduktor (1.1)

wymowa:

IPA: [kɔ̃nˈduktɔr], AS: [kõnduktor], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba zajmująca się sprawdzaniem biletów, czasem też ich sprzedażą w pociągu (dawniej także w autobusie, tramwaju itp.); zob. zobacz też konduktor w Wikipedii

odmiana:

(1.1) lp liczba pojedyncza konduktor|, ~a, ~owi, ~a, ~em, ~ze, ~ze; lm liczba mnoga ~zy, ~ów, ~om, ~ów ~ami, ~ach, ~zy

przykłady:

(1.1) Kasjerka nie miała mi wydać ze stówy i musiałem kupić bilet u konduktora.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

forma żeńska konduktorka

przym. przymiotnik konduktorski

związki frazeologiczne:

etymologia:

niem. niemiecki Konduktor, franc. francuski conducteur

uwagi:

por. porównaj kontroler

zobacz też: Indeks:Polski - Zawody

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) conductor
• czeski: (1.1) průvodčí m rodzaj męski/f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) cobrador m rodzaj męski
• jidysz: (1.1) קאָנדוקטאָר m rodzaj męski
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• rosyjski: (1.1) проводни́к m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) konduktör w rodzaj wspólny
• wilamowski: (1.1) konduktör m rodzaj męski

źródła: