koan

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

koan (użycie wyrazu obcego w języku polskim)[edytuj]

wymowa:
(spolszczona) IPA[ˈkɔãn], AS[koãn], zjawiska fonetyczne: nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) paradoksalne pytanie lub problem, stosowane w zen jako środek w procesie osiągania oświecenia; zob.  też koan w Wikipedii
odmiana:
przykłady:
(1.1) Znanym koanem jest: "Jaki jest dźwięk jednej klaszczącej dłoni?"
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) inna pisownia: kongan, kōan
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
jap.  公案, kōan; chiń.  gōng-àn
uwagi:
tłumaczenia:
  • angielski: (1.1) koan
źródła:

koan (język angielski)[edytuj]

wymowa:
bryt.  IPA: /ˈkəʊ.ɑːn/
amer.  IPA: /ˈkoʊ.ɑn/
wymowa amerykańska ?/i
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) koan
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: