kołyska

kołyska (język polski)

kołyska (1.1)

kołyska (1.3)

kołyska (1.4)

wymowa:

IPA: [kɔˈwɨska], AS: [kou̯yska] wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) sprzęt do kołysania małych dzieci np. łóżeczko na biegunach; zob. zobacz też kołyska (kolebka) w Wikipedii

(1.2) wojsk. wojskowość część łoża działa lub wielkokalibrowego karabinu maszynowego, na której spoczywa lufa; zob. zobacz też kołyska (broń palna) w Wikipedii

(1.3) uchylny wózek służący do wodowania statku z pochylni

(1.4) konstrukcja do stawiania łodzi i jachtów na nabrzeżu

(1.5) sprzęt do przewracania samochodów na bok np. w celu przeprowadzenia konserwacji

odmiana:

(1.1-5)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	kołyska	kołyski
dopełniacz	kołyski	kołysek
celownik	kołysce	kołyskom
biernik	kołyskę	kołyski
narzędnik	kołyską	kołyskami
miejscownik	kołysce	kołyskach
wołacz	kołysko	kołyski

przykłady:

(1.1) Niania włożyła dziecko do kołyski.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) kolebka

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik kołysanka f rodzaj żeński, kołysanie n rodzaj nijaki, rozkołys m rodzaj męski

czas. czasownik kołysać, ukołysać, rozkołysać

związki frazeologiczne:

od kołyski • od kołyski do grobu • obuty w kołysce, ale bosy na rżysku • kołyska czarownic • kołyska Newtona • kołyska Judasza

etymologia:

uwagi:

zob. zobacz też kołyska w Wikipedii

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) cradle, bassinet
• arabski: (1.1) مهد
• esperanto: (1.1) lulilo
• hiszpański: (1.1) cuna f rodzaj żeński
• interlingua: (1.1) cuna
• islandzki: (1.1) vagga f rodzaj żeński
• jidysz: (1.1) וויג f rodzaj żeński (wig)
• niemiecki: (1.1) Wiege f rodzaj żeński
• norweski (bokmål): (1.1) vugge m rodzaj męski/f rodzaj żeński
• slovio: (1.1) kolebak (колебак)
• szwedzki: (1.1) vagga w rodzaj wspólny

źródła: