klituś-bajduś

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

klituś-bajduś (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌklʲituʑ‿ˈbajduɕ], AS[klʹituź‿bai ̯duś], zjawiska fonetyczne: zmięk. udźw. międzywyr. akc. pob. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki[1]

(1.1) pot.  żart.  lub lekcew.  głupie gadanie, nieprawdziwe opowieści

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy[1]

(2.1) pot.  żart.  lub lekcew.  osoba opowiadająca rzeczy nieprawdopodobne, niewiarygodne, bzdurne
odmiana:
(1.1) nieodm. [1][2]
(2.1) lp  klituś-bajduś, klitusia-bajdusia, klitusiowi-bajdusiowi, klitusia-bajdusia, klitusiem-bajdusiem, klitusiu-bajdusiu, klitusiu-bajdusiu; lm  klitusie-bajdusie, klitusiów-bajdusiów, klitusiom-bajdusiom, klitusiów-bajdusiów, klitusiami-bajdusiami, klitusiach-bajdusiach, klitusie-bajdusie[2] albo nieodm. [1]
przykłady:
(1.1) Kupiłeś najnowszy model mercedesa? Klituś-bajduś.
(2.1) Nie przejmuj się tym, co on opowiada, z niego jest taki klituś-bajduś.
składnia:
kolokacje:
(1.1) opowiadać komuś klituś-bajduś
synonimy:
(1.1) paplanina
(2.1) bajerant, gaduła, pleciuga, gawędziarz
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Bogusław Dunaj, Współczesny słownik języka polskiego, t. I, s. 624, Warszawa, Langenscheidt, 2007, ISBN 978-83-7476-264-9.
  2. 2,0 2,1 hasło klituś-bajduś w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.