klęczeć

klęczeć (język polski)

sportowiec klęczy(1.1)

wymowa:

IPA: [ˈklɛ̃n͇ʧ̑ɛʨ̑], AS: [klẽṇčeć], zjawiska fonetyczne: udziąs. udziąsłowienie • nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę 

znaczenia:

czasownik

(1.1) mając nogi zgięte w kolanach i opierając kolana na ziemi, trwać w tej pozycji

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

(1.1) klęczeć w kościele • klęczeć obok czegoś/kogoś • klęczeć przed czymś/kimś

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik klęcznik m rodzaj męski, klękanie n rodzaj nijaki, klęczenie n rodzaj nijaki, klęczki

czas. czasownik klękać, klęknąć, uklęknąć

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) kneel
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• słowacki: (1.1) kľačať
• wilamowski: (1.1) knin

źródła: