kląć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

kląć (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[klɔ̃ɲʨ̑], AS[klõńć], zjawiska fonetyczne: nazal. asynch. ą   wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk.  brak)

(1.1) używać wyrazów obelżywych lub wulgarnych

czasownik zwrotny niedokonany kląć się (dk.  brak)

(2.1) przysięgać, zaklinać się
odmiana:
(1.1)[1][2]
(2.1)
przykłady:
(1.1) Klął przez całą drogę do domu, nie mogąc pogodzić się z przegraną swojej drużyny.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) przeklinać, wyzywać, wyklinać, złorzeczyć, lżyć, wymyślać, pomstować, zakląć, pot.  bluzgać, pot.  przen.  rzucać mięsem
(2.1) zaklinać się
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  przeklinać ndk. 
rzecz.  przekleństwo n , klęcie n 
związki frazeologiczne:
kląć na czym świat stoikląć jak dorożkarzkląć jak szewckląć w żywy kamieńkląć się na wszystkie świętości
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło kląć czy klnąć? w: www.kul.pl.
  2. hasło kląć w: SJP.pl.