kląć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

kląć (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[klɔ̃ɲʨ̑], AS[klõńć], zjawiska fonetyczne: nazal.asynch. ą  wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)

(1.1) używać wyrazów obelżywych lub wulgarnych

czasownik zwrotny niedokonany kląć się (dk. brak)

(2.1) przysięgać, zaklinać się
odmiana:
(1.1)[1][2] koniugacja Xc
(2.1) koniugacja Xc
przykłady:
(1.1) Klął przez całą drogę do domu, nie mogąc pogodzić się z przegraną swojej drużyny.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) przeklinać, wyzywać, wyklinać, złorzeczyć, lżyć, wymyślać, pomstować, zakląć, pot. bluzgać, pot. przen. rzucać mięsem
(2.1) zaklinać się
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. przekleństwo n, klęcie n, przeklinanie n
czas. przeklinać ndk.
związki frazeologiczne:
kląć na czym świat stoikląć jak dorożkarzkląć jak szewckląć w żywy kamieńkląć się na wszystkie świętości
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło kląć czy klnąć? w: www.kul.pl.
  2. hasło kląć w: SJP.pl.