karabinek

karabinek (język polski)

karabinki (1.1)

wymowa:

IPA: [ˌkaraˈbʲĩnɛk], AS: [karabʹĩnek], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • akc. pob. akcent poboczny  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) indywidualna broń strzelecka o lufie krótszej niż w karabinie; zob. zobacz też karabinek (broń) w Wikipedii

(1.2) zob. zobacz: karabińczyk

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	karabinek	karabinki
dopełniacz	karabinka	karabinków
celownik	karabinkowi	karabinkom
biernik	karabinek	karabinki
narzędnik	karabinkiem	karabinkami
miejscownik	karabinku	karabinkach
wołacz	karabinku	karabinki

przykłady:

(1.1) Karabinki początkowo były uzbrojeniem kawalerii i służb pomocniczych.

składnia:

kolokacje:

(1.1) strzelać z ~ka, sprzedać/kupić ~ek, uzbroić w ~ki

synonimy:

(1.1) kbk

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik karabin

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) carbine
• duński: (1.1) karabin
• francuski: (1.1) carabine f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) carabina f rodzaj żeński
• ido: (1.1) karabino
• niemiecki: (1.1) Karabiner m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) καραμπίνα f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) карабин m rodzaj męski
• włoski: (1.1) carabina

źródła: