kanikuła

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

kanikuła (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌkãɲiˈkuwa], AS[kãńikuu̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. akc. pob.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) hist.  w starożytnym Rzymie: pora roku, w której Słońce znajduje się w gwiazdozbiorze Psa, czyli od 22 czerwca do 23 sierpnia
(1.2) książk.  najgorętszy okres lata
odmiana:
(1.1) lp  kaniku|ła, ~ły, ~le, ~łę, ~łą, ~le, ~ło; lm  ~ły, ~ł, ~łom, ~ły, ~łami, ~łach, ~ły
(1.2) lp  jak (1.1); blm 
przykłady:
(1.2) W lecie musi być w takim domeczku niczym w Baku na rynku podczas kanikuły. (S. Żeromski: Przedwiośnie)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym.  kanikularny
rzecz.  kanikuły
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac.  Canicula (Syriusz) od łac.  canicula (suczka); najjaśniejsza gwiazda w gwiazdozbiorze Psa Wielkiego w starożytności wznosiła się ze słońcem na początku lipca, w czasie upałów[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło kanikuła w: Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych z almanachem, cz. 1, Warszawa, Rzeczpospolita, 2007, ISBN 978-83-60688-78-6.