kangur

kangur (język polski)

kangur (1.1)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˈkãŋɡur], AS: [kãŋgur], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja • -nk-  zbitka -nk- lub -ng- 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) zool. zoologia torbacz słynący z długich skoków; zob. zobacz też kangur w Wikipedii

(1.2) lotn. lotnictwo podskok samolotu przy nieprawidłowym lądowaniu

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	kangur	kangury
dopełniacz	kangura	kangurów
celownik	kangurowi	kangurom
biernik	kangura	kangury
narzędnik	kangurem	kangurami
miejscownik	kangurze	kangurach
wołacz	kangurze	kangury

przykłady:

(1.1) Dzięki swym silnym nogom kangury potrafią wykonywać bardzo długie skoki.

(1.2) Siadając na płycie lotniska, zrobiliśmy kangura.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik kangurzyca f rodzaj żeński, kangurzątko n rodzaj nijaki, kangurka f rodzaj żeński

zdrobn. zdrobniale kangurek

przym. przymiotnik kangurzy

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) franc. francuski kangourou

(1.2) od (1.1)

uwagi:

(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ssaki

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) kangaroo, austral. australijski pot. potocznie roo
• arabski: (1.1) كنغر
• czeski: (1.1) klokan m rodzaj męski
• duński: (1.1) kænguru w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) kanguruo
• francuski: (1.1) kangourou m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) canguro m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) kanguru
• islandzki: (1.1) kengúra f rodzaj żeński
• japoński: (1.1) カンガルー
• jidysz: (1.1) קענגורו m rodzaj męski (kenguru)
• łaciński: (1.1) macropus m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Känguru n rodzaj nijaki
• norweski (bokmål): (1.1) kenguru m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) καγκουρό n rodzaj nijaki
• ormiański: (1.1) կենգուրու
• rosyjski: (1.1) кенгуру m rodzaj męski
• serbski: (1.1) кенгур, kengur m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) känguru w rodzaj wspólny
• węgierski: (1.1) kenguru
• włoski: (1.1) canguro m rodzaj męski

źródła: