kamrat

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

kamrat (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈkãmrat], AS[kãmrat], zjawiska fonetyczne: nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) towarzysz, kompan
odmiana:
przykłady:
(1.1) Wziął wiatr brata za kamrata, / Teraz z nim po polu lata, / Gonią obaj chmury, ptaki, / Mkną, wplątują się w wiatraki, (…)[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. 
forma żeńska kamratka f 
przym.  kamracki
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Julian Tuwim Dwa wiatry

kamrat (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) kolega, kamrat
odmiana:
(1.1) en kamrat, kamraten, kamrater, kamraterna
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) arbetskamrat
synonimy:
(1.1) kompis, vän
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
rdzeń praindoeuropejski, obecny m.in. w języku walijskim: cymry (czyt. kamra) → rodak, gwarowo w języku polskim na Podkarpaciu i Śląsku: kamrat, l. mn. kamraty
uwagi:
zobacz też: kollega
źródła: