judzić

judzić (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈjüʥ̑iʨ̑], AS: [i ̯üʒ́ić], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • podw. art. podwyższona artykulacja samogłoski  wymowa

znaczenia:

czasownik

(1.1) namawiać kogoś do czegoś złego, kusić, podburzać, podbechtywać

(1.2) daw. dawniej, dawny nudzić kogoś, naprzykrzać się, dokuczać

odmiana:

przykłady:

(1.1) Przestań mnie judzić, nie będę dla ciebie wynosił cegieł z budowy.

(1.2) Nie judź się, ale dawaj, kiedy masz dać.

składnia:

(1.1) judzić + D. dopełniacz • judzić do + D. dopełniacz

(1.2) judzić + D. dopełniacz

kolokacje:

(1.1) judzić z premedytacją

synonimy:

(1.1) podburzać, podbechtywać

(1.2) naprzykrzać się, dokuczać

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik judziciel m rodzaj męski, judzenie n rodzaj nijaki

czas. czasownik podjudzać, podjudzić, łudzić

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1-2) prasł. prasłowiański ( słowo rekonstruowane) *juditi < litew. litewski jauda (pokusa) litew. litewski jutłus (kłótliwy), litew. litewski judēti i litew. litewski justi (ruchać się), litew. litewski judra (wicher) < ind. indonezyjski judh- (walka) < awestyjski juidijenti (walczy) < grec. grecki hysminē (walka) < łac. łacina jubere (rozkazywać) i łac. łacina jubar (blask)

uwagi:

„judzić” jest słowem słowiańskim i nie jest spokrewnione etymologicznie ze słowami o pochodzeniu hebrajskim „Judasz”, „Juda”, „Judea”; imię pochodzi od hebr. hebrajski Jehūdāh i łac. łacina Judas

tłumaczenia:

źródła: