jeniec
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] jeniec (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) osoba wzięta do niewoli w czasie wojny; zob. też jeniec w Wikipedii
- (1.2) jeden z kamieni w go; zob. też jeniec (go) w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik jeniec jeńcy dopełniacz jeńca jeńców celownik jeńcowi jeńcom biernik jeńca jeńców narzędnik jeńcem jeńcami miejscownik jeńcu jeńcach wołacz jeńcu jeńcy
- przykłady:
- (1.1) Prawo międzynarodowe nakazuje godne traktowanie jeńców.
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) captive, prisoner of war, POW
- arabski: (1.1) أخيذ ,أسير حرب ,أسير
- duński: (1.1) krigsfange w
- fiński: (1.1) sotavanki
- hiszpański: (1.1) rehén m, cautivo m, prisionero de guerra m
- holenderski: (1.1) krijgsgevangene m/f
- islandzki: (1.1) stríðsfangi m, fangi m
- japoński: (1.1) 捕虜 (ほりょ)
- jidysz: (1.1) געפֿאַנגענער m (gefangener)
- niemiecki: (1.1) (Kriegs-)Gefangener m, (Kriegs-)Gefangene f
- rosyjski: (1.1) пленный, военнопленный
- słowacki: (1.1) zajatec
- szwedzki: (1.1) krigsfånge w
- źródła:
