jeniec
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] jeniec (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) osoba wzięta do niewoli w czasie wojny; zob. też jeniec w Wikipedii
- (1.2) jeden z kamieni w go; zob. też jeniec (go) w Wikipedii
odmiana: lp jeniec, jeńca, jeńcowi, jeńca, jeńcem, jeńcu, jeńcu; lm jeńc|y, ~ów, ~ami, ~ów, ~ami, ~ach, ~y przykłady:
- (1.1) Prawo międzynarodowe nakazuje godne traktowanie jeńców.
składnia:
kolokacje: ~ wojenny
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym. jeniecki
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) captive, prisoner of war
- duński: (1.1) krigsfange w
- fiński: (1.1) sotavanki
- holenderski: (1.1) krijgsgevangene m/f
- islandzki: (1.1) stríðsfangi m, fangi m
- japoński: (1.1) 捕虜 (ほりょ)
- jidysz: (1.1) געפֿאַנגענער m (gefangener)
- niemiecki: (1.1) (Kriegs-)Gefangener m, (Kriegs-)Gefangene f
- rosyjski: (1.1) пленный, военнопленный
- szwedzki: (1.1) krigsfånge w

