jeleń
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Spis treści |
[edytuj] jeleń (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) zool. duży ssak lądowy o rozłożystym porożu u samców; zob. też jeleń w Wikipedii
- (1.2) przen. pot. o człowieku, który dał się łatwo oszukać lub wykorzystać[1]
- odmiana:
- (1.1-2) lp jele|ń, ~nia, ~niowi, ~nia, ~niem, ~niu, ~niu; lm ~nie, ~ni (nie:
~niów), ~niom, ~nie, ~niami, ~niach, ~nie
- przykłady:
- (1.1) Była to pora bekowiska, więc puszcza brzmiała naokół groźnymi rykami jeleni. (H. Sienkiewicz: Potop)
- składnia:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- (1.2) wyjść na jelenia • znaleźć jelenia
- etymologia:
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ssaki
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) deer, stag
- arabski: (1.1) ايل, أيل
- baskijski: (1.1) orein
- esperanto: (1.1) cervo
- fiński: (1.1) hirvieläin
- francuski: (1.1) cerf m
- hiszpański: (1.1) ciervo m
- holenderski: (1.1) hert n
- islandzki: (1.1) hjörtur m
- kaszubski: (1.1) jeléń m
- kazachski: (1.1) бұғы
- niemiecki: (1.1) Hirsch m
- norweski (bokmål): (1.1) hjort m
- nowogrecki: (1.1) ελάφι n
- słowacki: (1.1) jeleň
- staroegipski: (1.1)
(hnn) - szwedzki: (1.1) hjort w
- ukraiński: (1.1) олень m
- walijski: (1.1) carw m
- wilamowski: (1.1) hirś m, hirys m
- źródła:
- ↑ Maciej Czeszewski, Słownik polszczyzny potocznej, s. 123, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14631-1, ISBN 978-83-01-14631-3.
[edytuj] jeleń (język dolnołużycki)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) jeleń
- przykłady:
- (1.1) W Žylojskich gólkach su jagarje nalicyli šesć jelenjow, 96 sarnjow a pěś źiwjakow.[1] → W žylowskich laskach myśliwi naliczyli sześć jeleni, 96 saren i pięć dzików.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) damowy jeleń
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
