językoznawca

językoznawca (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌjɛ̃w̃zɨkɔˈznafʦ̑a], AS: [i ̯ẽũ̯zykoznafca], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. utrata dźwięczności • nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę • akc. pob. akcent poboczny  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) specjalista w zakresie językoznawstwa

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	językoznawca	językoznawcy
dopełniacz	językoznawcy	językoznawców
celownik	językoznawcy	językoznawcom
biernik	językoznawcę	językoznawców
narzędnik	językoznawcą	językoznawcami
miejscownik	językoznawcy	językoznawcach
wołacz	językoznawco	językoznawcy

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) lingwista

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik z Wikisłownika, pl.wiktionary.org językoznawstwo n rodzaj nijaki z Wikisłownika, pl.wiktionary.org

przym. przymiotnik z Wikisłownika, pl.wiktionary.org językoznawczy

przysł. przysłówek z Wikisłownika, pl.wiktionary.org językoznawczo

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) pol. polski z Wikisłownika, pl.wiktionary.org językoznawstwo < pol. polski z Wikisłownika, pl.wiktionary.org język + znawstwo

uwagi:

tłumaczenia:

• kazachski: (1.1) тілтанушы
• rosyjski: (1.1) языковед m rodzaj męski z Wikisłownika, pl.wiktionary.org

źródła: