język migowy

język migowy (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈjɛ̃w̃zɨk mʲiˈɡɔvɨ], AS: [i ̯ẽũ̯zyk mʹigovy], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę • wym. warsz. wymowa warszawska  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) język gestów (tzw. znaków migowych), za pomocą którego rozmawiają głusi

odmiana:

przykłady:

(1.1) Istnieje wiele języków migowych, np. brytyjski, amerykański, polski…

(1.1) Większość publikacji i kursów "Polskiego Języka Migowego" uczy tak naprawdę języka miganego (Systemu Językowo-Migowego).

(1.1) Polski Język Migowy ma gramatykę odmienną od mówionego polskiego, posiada klasyfikatory, czasowniki kierunkowe, za to nie ma przyimków.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) sign language
• arabski: (1.1) لغة الإشارة f rodzaj żeński
• duński: (1.1) tegnsprog n rodzaj nijaki
• fiński: (1.1) viittomakieli
• hiszpański: (1.1) lengua de señas f rodzaj żeński, lenguaje de señas/lenguaje por señas m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Gebärdensprache f rodzaj żeński, Zeichensprache f rodzaj żeński
• nowogrecki: (1.1) νοηματική γλώσσα f rodzaj żeński
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• szwedzki: (1.1) teckenspråk n rodzaj nijaki

źródła: