intryga
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] intryga (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) chytre, podstępne działanie, zwykle przez wzajemne skłócenie jakichś osób, zmierzające do osiągnięcia jakiegoś celu
- (1.2) w utworach fabularnych, zwykle w dramacie: zbieg okoliczności lub umyślne działanie postaci, wywołujące konflikt i prowadzące do zmiany kierunku akcji
odmiana: (1) ingryg|a
przykłady:
- (1.1) Intryga Janka miała opłakane skutki.
- (1.2) Intryga w tej książce jest znakomita i nieprzewidywalna.
składnia:
kolokacje: (1.1) prowadzić niecną ~ę, zetknąć się z misterną ~ą, wciągać kogoś w sieć ~
synonimy: (1.1) podstęp, knowanie, matactwo, machinacja
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. intrygant/intrygantka, intryganctwo; przym. intrygancki, czas. intrygować
związki frazeologiczne:
etymologia: francuski z łaciny
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) intrigue
- duński: (1.1,2) intrige w
- fiński: (1.1) juoni, juonittelu
- francuski: (1.1) intrigue f
- hiszpański: (1.1) intriga f
- islandzki: (1.1) undirferli n, brögð n/lm
- niemiecki: (1.1) Intrige f
- rosyjski: (1.1) интрига f, происки lm, козни lm; (1.2) интрига f
- szwedzki: (1.1) intrig og.
