intryga

intryga (język polski)

wymowa:

IPA: [ĩnˈtrɨɡa], AS: [ĩntryga], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) chytre, podstępne działanie, zwykle przez wzajemne skłócenie jakichś osób, zmierzające do osiągnięcia jakiegoś celu

(1.2) w utworach fabularnych, zwykle w dramacie: zbieg okoliczności lub umyślne działanie postaci, wywołujące konflikt i prowadzące do zmiany kierunku akcji

odmiana:

(1) ingryg|a, ~i, intrydze, ~ę, ~ą, intrydze, ~o; lm liczba mnoga ~i, ~, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i

przykłady:

(1.1) Intryga Janka miała opłakane skutki.

(1.2) Intryga w tej książce jest znakomita i nieprzewidywalna.

składnia:

kolokacje:

(1.1) prowadzić niecną ~ę, zetknąć się z misterną ~ą, wciągać kogoś w sieć ~

synonimy:

(1.1) podstęp, knowanie, matactwo, machinacja

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik intrygant/intrygantka, intryganctwo

przym. przymiotnik intrygancki

czas. czasownik intrygować

związki frazeologiczne:

snuć sieć intryg • snuć intrygi

etymologia:

franc. francuski intrigue

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) intrigue
• arabski: (1.1) خداع، دسيسة، مكيدة، كيد
• duński: (1.1,2) intrige w rodzaj wspólny
• fiński: (1.1) juoni, juonittelu
• francuski: (1.1) intrigue f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) intriga f rodzaj żeński
• islandzki: (1.1) undirferli n rodzaj nijaki, brögð n rodzaj nijaki/lm liczba mnoga
• niemiecki: (1.1) Intrige f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) интрига f rodzaj żeński, происки lm liczba mnoga, козни lm liczba mnoga; (1.2) интрига f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) intrig w rodzaj wspólny

źródła: