intryga

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

intryga (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ĩnˈtrɨɡa], AS[ĩntryga], zjawiska fonetyczne: nazal.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) chytre, podstępne działanie, zwykle przez wzajemne skłócenie jakichś osób, zmierzające do osiągnięcia jakiegoś celu
(1.2) w utworach fabularnych, zwykle w dramacie: zbieg okoliczności lub umyślne działanie postaci, wywołujące konflikt i prowadzące do zmiany kierunku akcji
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Intryga Janka miała opłakane skutki.
(1.2) Intryga w tej książce jest znakomita i nieprzewidywalna.
składnia:
kolokacje:
(1.1) prowadzić niecną intrygę • zetknąć się z misterną intrygą • wciągać kogoś w sieć intryg
synonimy:
(1.1) podstęp, knowanie, matactwo, machinacja
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  intryganctwo n , intrygant m , intrygantka f 
przym.  intrygancki
czas.  intrygować
związki frazeologiczne:
snuć sieć intrygsnuć intrygi
etymologia:
franc.  intrigue[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.