inteligencja

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

inteligencja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌĩntɛlʲiˈɡɛ̃nʦ̑ʲja], AS[ĩntelʹigncʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. akc. pob.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) sprawność umysłowa, umiejętność polegająca na rozumieniu danych sytuacji; zob.  też inteligencja w Wikipedii
(1.2) ogół ludzi wykształconych i wykonujących zawodowo pracę umysłową[1]; zob.  też inteligencja (społeczeństwo) w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) iloraz inteligencji, inteligencja skrystalizowana, inteligencja twórcza, inteligencja werbalna, inteligencja emocjonalna, inteligencja duchowa, inteligencja abstrakcyjna
synonimy:
(1.1) pojętność, bystrość, intelekt
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  inteligent m , inteligentka f 
przym.  inteligentny
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac.  intelligentia
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło inteligencja w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.