inteligencja
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] inteligencja (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌĩntɛlʲiˈɡɛ̃nʦ̑ʲja], AS: [ĩntelʹigẽncʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob. wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) sprawność umysłowa, umiejętność polegająca na rozumieniu danych sytuacji
- (1.2) warstwa społeczna zrzeszająca pracowników umysłowych
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) iloraz inteligencji, inteligencja skrystalizowana, ~ twórcza, ~ werbalna, ~ emocjonalna, ~ duchowa, ~ abstrakcyjna
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. inteligent
- przym. inteligentny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. intelligentia
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) intelligence
- arabski: (1.1) حذق ,ذكاء
- francuski: (1.1) intelligence
- hiszpański: (1.1) inteligencia
- interlingua: (1.1) intelligentia
- japoński: (1.1) 知力
- jidysz: (1.1) אינטעליגענץ
- łaciński: (1.1) intelligentia
- niemiecki: (1.1) Intelligenz f
- ormiański: (1.1) բանականություն, խելք
- perski: (1.1) هوش
- polski język migowy:
(w zapisie )
- portugalski: (1.1) inteligência
- staroegipski: (1.1)
(ỉb) - suahili: (1.1) akili
- szwedzki: (1.1-2) intelligens w
- wilamowski: (1.1) inteligenc f
- włoski: (1.1) intelligenza; (1.2) intellighenzia
- źródła:
