horyzont

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] horyzont (język polski)

wymowa:
IPA[xɔˈrɨzɔ̃nt], AS[χoryzõnt], zjawiska fonetyczne: nazal.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) koło, powstałe z przecięcia sfery niebieskiej na dwie części, i wyznaczające granicę pomiędzy przestrzenią widoczną dla obserwacji i zasłoniętą przez Ziemię; zob.  też horyzont w Wikipedii
(1.2) przen.  zakres, zasięg (wiedzy, zainteresowań, myśli)
(1.3) przen.  otoczenie, środowisko czegoś lub czyjeś
(1.4) zwykle w lm : przen.  możliwości, perspektywy, plany na przyszłość
(1.5) teatr.  ściana, materiał stanowiący tył sceny służący do dawania wrażenia głębi
(1.6) odległość w czasie na jaką prognozowane jest jakieś zjawisko
odmiana:
(1.1)
(1.2-6)
przykłady:
(1.1) Kapitanie! Na horyzoncie widać ląd!
(1.2) Nauka języków obcych poszerza horyzonty.
(1.2) Horyzont jego zainteresowań był bardzo szeroki.
(1.4) Otworzyły się przede mną nowe horyzonty!
(1.6) Sensowne prognozy meteorologiczne mogą mieć horyzont maksymalnie tygodnia.
składnia:
kolokacje:
(1.1) na horyzoncie, ~ astronomiczny, horyzont niebieski, horyzont prawdziwy, horyzont topograficzny, sztuczny horyzont
(1.2) mieć szerokie ~y
synonimy:
(1.1) widnokrąg
antonimy:
wyrazy pokrewne:
przym.  horyzontalny
przysł.  horyzontalnie
rzecz.  horyzontalność
związki frazeologiczne:
horyzont zdarzeń
etymologia:
niem.  Horizont z łac. [1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia
W innych językach