holenderski

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

holenderski (język polski)[edytuj]

Het Nederlands is een van de West-Germaanse talen. Precieze cijfers wat betreft het aantal sprekers zijn er niet, maar men neemt aan dat het wereldwijd door meer dan 23 miljoen mensen als moedertaal en/of cultuurtaal wordt gesproken.
holenderski (2.1)
wymowa:
IPA[ˌxɔlɛ̃nˈdɛrsʲci], ASolẽndersʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. akc. pob.  wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) związany z Holandią

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) główny język Holandii; zob.  też język holenderski w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
(2.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) holenderski wiatrak / domek / ser / rower / skun • holenderska czekolada / krowa • holenderskie kakao / tulipanyGujana Holenderska
(2.1) uczyć / uczyć się holenderskiego • władać / posługiwać się holenderskim • kurs / lekcja holenderskiego
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  Holandia f , Holender m , Holenderka f , holender mrz , holenderka f 
wykrz.  holender
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: