historyk

historyk (język polski)

wymowa:

IPA: [çiˈstɔrɨk], AS: [χʹistoryk], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) specjalista w dziedzinie historii, badacz historyczny

odmiana:

przykłady:

(1.1) Prezydent, który z wykształcenia jest historykiem, z pomocą przepisu na bigos, postanowił opowiedzieć o polskiej polityce.

składnia:

kolokacje:

(1.1) ~ sztuki/teatru

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik historia

przym. przymiotnik historyczny

przysł. przysłówek historycznie

czas. czasownik historyzować

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) historian
• czeski: (1.1) historik
• duński: (1.1) historiker w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) historiisto
• estoński: (1.1) ajaloolane
• fiński: (1.1) historioitsija
• francuski: (1.1) historien
• gruziński: (1.1) ისტორიკოსი
• hiszpański: (1.1) historiador m rodzaj męski
• holenderski: (1.1) historicus
• kazachski: (1.1) тарихшы
• łaciński: (1.1) Rerum gestarum scriptor
• niemiecki: (1.1) Historiker
• norweski (bokmål): (1.1) historiker
• norweski (nynorsk): (1.1) historikar
• nowogrecki: (1.1) ιστορικός m rodzaj męski
• portugalski: (1.1) historiador
• rosyjski: (1.1) историк m rodzaj męski
• rumuński‬: (1.1) Istoric
• szwedzki‬: (1.1) historiker
• turecki: (1.1) tarihçi
• walijski: (1.1) hanesydd m rodzaj męski
• węgierski: (1.1) történész
• włoski: (1.1) storico

źródła: