hin

hin (esperanto (morfem))

wymowa:

znaczenia:

morfem

(1.1) osłomuł

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pochodne:

rzecz. rzeczownik hino

związki frazeologiczne:

etymologia:

łac. łacina hinnus

uwagi:

źródła:

hin (język islandzki)

wymowa:

znaczenia:

rodzajnik określony, rodzaj żeński

(1.1) może być oddawany za pomocą zaimka wskazującego ten, ta, to

odmiana:

(1.1) lp liczba pojedyncza: M. mianownik hin B. biernik hina C. celownik hinni D. dopełniacz hinnar; lm liczba mnoga: M. mianownik hinar B. biernik hinar C. celownik hinum D. dopełniacz hinna

przykłady:

(1.1) Hin djúpa á → (Ta) głęboka rzeka.

(1.1) Hér er borgin. → To jest (to) miasto.

składnia:

(1.1) formą rodzajnika rządzi rzeczownik

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

(1.1) zobacz też: Aneks: Język islandzki - rodzajniki

źródła:

hin (język niemiecki)

wymowa:

IPA: [hɪn]

znaczenia:

przysłówek

(1.1) tam

(1.2) w tamtą stronę

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: