harfa

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] harfa (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) muz. muzyka instrument strunowy w kształcie trójkąta; zob. zobacz też harfa w Wikipedii

odmiana: przykłady:

(1.1) Grajmy Panu na harfie, grajmy Panu na cytrze, chwalmy śpiewem i tańcem cuda te fantastyczne. (A. Osiecka: Grajmy Panu)

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) przest. przestarzałe arfa
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik harfista, harfistka, harfiarz, harfiarka; przym. przymiotnik harfowy, harfiany
związki frazeologiczne:
etymologia: niem. niemiecki Harfe^[1]
uwagi: (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Instrumenty muzyczne tłumaczenia:

• angielski: (1.1) harp
• czeski: (1.1) harfa f rodzaj żeński
• francuski: (1.1) harpe f rodzaj żeński
• grecki: (1.1) άρπα f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) arpa
• interlingua: (1.1) harpa
• ukraiński: (1.1) арфа f rodzaj żeński
• włoski: (1.1) arpa

źródła:

1. ↑ hasło harfa w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.

[edytuj] harfa (język czeski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) muz. muzyka harfa

odmiana: przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: