gołębnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

gołębnik (język polski)[edytuj]

gołębnik (1.1)
wymowa:
IPA[ɡɔˈwɛ̃mbʲɲik], AS[gou̯mbʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. asynch. ę  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) pomieszczenie lub budowla do hodowli gołębi
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wujek Jurek jest zapalonym gołębiarzem, a gołębnik to jego oczko w głowie.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) daw.  gołębieniec
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  gołąb m , gołębica f , gołąbek m , gołębię n , gołębiarz m , gołębiarka f , gołębiarstwo n , gołębiowate nm.-os. 
przym.  gołębi, gołębiarski, gołębnikowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol.  gołąb + -nik
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: