gołębnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

gołębnik (język polski)[edytuj]

gołębnik (1.1)
wymowa:
IPA[ɡɔˈwɛ̃mbʲɲik], AS[gou̯mbʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.asynch. ę 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) pomieszczenie lub budowla do hodowli gołębi
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wujek Jurek jest zapalonym gołębiarzem, a gołębnik to jego oczko w głowie.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) daw. gołębieniec
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. gołąb m, gołębica f, gołąbek m, gołębię n, gołębiarz m, gołębiarka f, gołębiarstwo n, gołębiowate nm.-os.
przym. gołębi, gołębiarski, gołębnikowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. gołąb + -nik
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: