głupota
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] głupota (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) niedostatek rozumu przejawiający się brakiem bystrości, nieumiejętnością rozpoznawania istoty rzeczy, związków przyczynowo-skutkowych, przewidywania i kojarzenia
- (1.2) wypowiedź pozbawiona sensu
odmiana: (1.1) lp głupo|ta, ~ty, ~cie, ~tę, ~tą, ~cie, ~o; lm ~ty, ~t, ~tom, ~ty, ~tami, ~tach, ~ty przykłady:
- (1.1) Najbardziej rozpowszechnione we wszechświecie są wodór i głupota.
- (1.2) Przestań już opowiadać te głupoty! Nikt ci nie wierzy!
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.2) bzdura, nonsens, brednia, idiotyzm
antonimy: (1.1) mądrość, inteligencja
wyrazy pokrewne: zob. → głupi
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) stupidity
- duński: (1.1) dumhed w
- francuski: (1.1) stupidité f, bêtise f
- grecki: (1.1) ηλιθιότητα f, βλακεία f
- hebrajski: (1.1) טפשות f (tipszut)
- hiszpański: (1.1) estupidez f, tontería f
- islandzki: (1.1) heimska f, flónska f, einfeldni f
- jidysz: (1.1) טיפּשות n (tipszes)
- niemiecki: (1.1) Dummheit f
- rosyjski: (1.1) глупость f
