głupota
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] głupota (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) niedostatek rozumu przejawiający się brakiem bystrości, nieumiejętnością rozpoznawania istoty rzeczy, związków przyczynowo-skutkowych, przewidywania i kojarzenia
odmiana: (1.1) lp głupota, ~ty, ~cie, ~tę, ~tą, ~cie, ~o; lm ~y, ~y, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:
- (1.1) Najbardziej rozpowszechnione we wszechświecie są wodór i głupota.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: zob. → głupi
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) stupidity
- duński: (1.1) dumhed w
- francuski: (1.1) stupidité f, bêtise f
- grecki: (1.1) ηλιθιότητα f, βλακεία f
- hebrajski: (1.1) טפשות f (tipszut)
- hiszpański: (1.1) estupidez f, tontería f
- islandzki: (1.1) heimska f, flónska f, einfeldni f
- jidysz: (1.1) טיפּשות n (tipszes)
- niemiecki: (1.1) Dummheit f
- rosyjski: (1.1) глупость f
