finne

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] finne (język norweski (bokmål))

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) Fin

(1.2) zool. zoologia płetwa

czasownik

(2.1) znajdować

(2.2) uważać (że)

odmiana: (1) en finne, finnen, finner, finnene (2.1) å finne, finner, fant, funnet
przykłady:

(1.1) Hvor ofte tar finnene badstue? → Jak często Finowie biorą saunę?

(1.2) Disse akvariefiskene har oransje finner. → Te rybki akwariowe mają pomarańczowe płetwy.

(2.1) Jeg finner ikke nøklene mine! → Nie mogę znaleźć kluczy!

(2.2) Jeg finner boka kjedelig. → Uważam, że ta książka jest nudna. / Dla mnie ta książka jest nudna.

składnia:
kolokacje: (1.2) bukfinne, halefinne, ryggfinne
synonimy: (1.1) finlender (2.2) synes, mene
antonimy: (2.1) miste
wyrazy pokrewne: (1.1) zob. Finland
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:

[edytuj] finne (język szwedzki)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) Fin

(1.2) pryszcz

odmiana: (1) en finne, finnen, finnar, finnarna
przykłady:

(1.2) Jag har fått en finne på näsan! → Pryszcz mi wyskoczył na nosie!

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) zob. Finland; forma żeńska finnska (1.2) przym. przymiotnik finnig
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: