fara
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] fara (język polski)
wymowa: IPA: [ˈfara], AS: [fara]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) przest. główny kościół parafialny w mieście; zob. też fara w Wikipedii
- (1.2) reg. śl. parafia
- (1.3) reg. śl.[1] plebania, probostwo
odmiana: (1.1) lp fara, ~y, ~ze, ~ę, ~ą, ze, ~o; lm ~y, ~, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:
- (1.1) Przy farze była szkoła parafialna i 2 szpitale, uposażone w grunta i ogrody. (F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, 1880-1902)
- (1.3) Byłżech dzisiej na farze zamówić mszo za fatra. → Byłem dziś na plebanii zamówić mszę za ojca.
składnia:
kolokacje: (1.?) srogo fara; (1.3) na farze
synonimy: (1.1) kościół farny
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. daw. fararz, reg. śl. farorz; przym. farny
związki frazeologiczne:
etymologia: niem. Pfarre[1]
uwagi: zob. też fara w Encyklopedii staropolskiej tłumaczenia:
źródła:
- ↑ 1,0 1,1 Barbara i Adam Podgórscy, Słownik gwar śląskich, s. 82, Katowice, Wydawnictwo KOS, 2008. ISBN 978-83-60528-54-9.
[edytuj] fara (język czeski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik
odmiana: przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
[edytuj] fara (język szwedzki)
wymowa: wymowa
znaczenia:
czasownik
- (1.1) jechać
rzeczownik, rodzaj wspólny
- (2.1) niebezpieczeństwo
odmiana: (1.1) att fara, far, for, farit, far!; (2.1) en fara, faran, faror, farorna przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy: (2.1) åka
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: (1.1) zobacz też Czasowniki nieregularne w języku szwedzkim