fara
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Spis treści |
[edytuj] fara (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) przest. główny kościół parafialny w mieście; zob. też fara w Wikipedii
- (1.2) reg. śl. parafia
- (1.3) reg. śl.[1] plebania, probostwo
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik fara fary dopełniacz fary far celownik farze farom biernik farę fary narzędnik farą farami miejscownik farze farach wołacz faro fary
- przykłady:
- (1.1) Przy farze była szkoła parafialna i 2 szpitale, uposażone w grunta i ogrody. (F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, 1880-1902)
- (1.3) Byłżech dzisiej na farze zamówić mszo za fatra. → Byłem dziś na plebanii zamówić mszę za ojca.
- składnia:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: parafia
- (1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: plebania
- źródła:
- ↑ 1,0 1,1 Barbara i Adam Podgórscy, Słownik gwar śląskich, s. 82, Katowice, Wydawnictwo KOS, 2008. ISBN 978-83-60528-54-9.
[edytuj] fara (język czeski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
[edytuj] fara (język szwedzki)
- wymowa:
- wymowa
- znaczenia:
czasownik
rzeczownik, rodzaj wspólny
- (2.1) niebezpieczeństwo[1]
- odmiana:
- (1.1) att fara, far, for, farit, far!
- (2.1) en fara, faran, faror, farorna
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: czasowniki nieregularne w języku szwedzkim
- źródła:
